در بخش قبلی این نوشته، مدیران میانی و ارشد نهاد شهرداری در قالب سه گروه کاملا متمایز که هر یک زیر بخش های متفاوتی داشتند، تشریح شد. از آنجا که توضیح مربوط به گروه اول و دوم به طور تفصیل بیان گردید، در این بخش به افراد گروه سوم، یعنی متخصصین فناوری اطلاعات و ارتباطات می پردازد. این بخش از مدیران شهرداری، اگرچه با انواع و اقسام ابداعات و اختراعات آن لاین، آشنایی کاملی دارند، اما به جهت این که حلقه های واسطی نیست که این ماحصل کنکاش و ایده پردازی این حوزه را به سطح اجتماع و واقعیت نزدیک کنند، عملا مایوس و ناامید شده و بعد از چالش های اساسی که با سایر طبقات پیدا می کنند، دست از فعالیت واقعی خود که همانا وارد کردن نوین ترین فناوری ها با توجه به شرایط محلی به چرخه عمل می باشد، به یأس فلسفی رسیده و نه تنها خود زمینه ساز پیشرفتی نخواهند بود، بلکه با مخالفت دائمی با طرح ها و پروژهای ارائه شده از سوی طبقه دوم(نخبگان گاها بی سواد به لحاظ مبانی نظری)، عملا چوب لای چرخ پیشرفت و توسعه ظاهری شهر می گذارند. این گروه نه تنها از سلامت جسم و نفس گروه اول بی بهره اند، بلکه از زد و بند گروه دوم هم منتفع نشده و در نهایت اگر به حوزه مدیریتی خارج از شهرداری منتقل نشوند، بیماری روانی به سراغشان نیاید و ... در بهترین حالت، دست به مهاجرت زده و خارج نشین می شوند. بر این اساس، گروه اول به حقوق بخور و نمیر خود قناعت کرده، آهسته می آیند و می روند و هیچ اثرگذاری ندارند. گروه دوم که مسند تصاحب شده را موقتی می دانند، تمام تلاش خود را می کنند تا رضایت گروه مافوق خود را تامین نمایند تا شاید بتوانند در مسند مهمتری قرار گرفته و دایره قدرت و نفوذ خود را افزایش دهند. بخشی از این گروه که در شمار مدیران ارشد قرار می گ

امروز در سایتی به مناسب روز دانشجو اعلام شده بود که 11 هزار ساعت از عمر ایرانیان در دوره دانشجویی هدر می رود. من اما با قریب 20 سال همراهی با دانشگاه و دانشجویان، متوجه شده ام که دانشگاه و درس، بر تمام اجزا و عناصر زندگی فرد تاثیر گذار است. در طی دوره دانشجویی و تدریس دریافته ام که دانشجویی که سال اول وارد دانشگاه می شود، با کسی که در سال آخر از دانشگاه خارج می شود، زمین تا آسمان فرق دارد! این را زمانی متوجه می شوید که عادت داشته باشید، کلمات، حرکات و وضعیت تفکر دانشجویان جدید را به صورت سیستماتیک یادداشت نموده و آن را با تحولات سالهای بعد، مقایسه نمایید. اگرچه بیان همه این تغییرات در این مختصر نمی گنجد، اما یکی از مهمترین تغییرات در این زمینه، کاهش خشونت در کلمات و بیان دانشجویان است. به طور مشخص دانشجویان بعد از یکی دو سال حضور در دانشگاه، در ارتباطات گفتاری و بیان احساسات خود، از خشونت بسیار کمتری استفاده می کنند. به طورکلی و فارغ از این که دانشجویان در چه دانشگاه و رشته ای تحصیل کنند، حضور و مراوده بیشتر آنان با اساتید و دانشجویان دیگر، به صبوری و متانت آنها می افزاید. شاید به همین دلیل است که دانشجویان کمتر زد و خورد کرده، فحاشی می کنند و به خود و دیگران صدمه می زنند. با این وجود، دانشجویی و تحصیل، یک عیب بزرگ هم دارد و آن هم مطالبه گری است. دانشجویان و فارغ التحصیلان دانشگاهی، به شدت در مقابل بی عدالتي، بی عملی و عدم پذیرش مسئولیت، حساس بوده و برانگیخته می شوند. دانشجوی متفکر، نقاد و عملگرا، روزت مبارک باد!

یکی از شهرداران معروف که که به مناسبتی در یکی از کلاس ها حضور داشتند، از من سوال فرمودند که چگونه کارمندان می توانند منبع درآمد پایدار باشند که شما دائما این مطلب را تکرار می کنید؟ عرض کردم خیلی راحت است. نه تنها کارمندان شهرداری، بلکه کارمندان اغلب ادارات و سازمان های دولتی و خصوصی، بزرگترین منبع درآمد آن اداره و یا سازمان هستند. اما سوال این است که چرا تاکنون از این منبع بزرگ بهره برداری نشده است؟ جواب خیلی ساده است، برای این که مدیران و روسای ادارات و سازمان های مختلف همه چیز می دانند، ولی از شناخت توانمندی های کارمندان خود غافلند. به طور کلی هر سازمان و اداره ای مجموعا چهار نوع کارمند دارد که عبارتند از: گروه نمایندگان، گروه مثبت نگرها، بخش قانون پذیرها و در نهایت منطقیون. هر گروه از این افراد، قابلیتها و ضعف هایی دارند که اگر شناخته شوند، نه تنها ارزش های نهفته درون سازمانی را به خدمت می گیرند، بلکه منابع بیرونی را جذب کرده و به عنوان سرمایه ای درونی به کار می گیرند. پرسش دیگری که در همین راستا مطرح می شود این است که چگونه این افراد را باید تشخیص داده و از توانمندی های آنها استفاده کرد؟ در آنجا توضیح داده شد که شناخت این افراد نیز بسیار ساده و راحت است. کافی است از جداولی که به این منظور تهیه شده است به کمک یک متخصص بهره برداری نمود تا جایگاه هر کارمند بر اساس این طبقه بندی مشخص گردد. وقتی موقعیت و جایگاه هر کارمند مشخص شد، آن وقت، وظایف و مسئولیت هایی که بر عهده هر یک از آنها قرار خواهد گرفت به روشنی تعیین شده و می توان کارآیی و راندمان اداره را به حداکثر میزان خود افزایش داد. خوشبختانه بعد از این گفتگو و صحبت، شهردار مورد اشاره متقاعد شدند که این طرح در شهرداری ایشان پ